Dziś jest:

Niezwyczajne losy Wiery Gran

Wiera Gran a właściwie Wiera Grynberg przyszła na świat pod koniec I wojny światowej. Jej rodzice, Luba i Eliasz Grynbergowie, rosyjscy Żydzi osiedlili się w Wołominie prawdopodobnie uciekając przed pogromami w Rosji. Wiera była najmłodszą z trzech córek państwa Grynbergów. Szczęśliwe dzieciństwo spędziła w Wołominie, gdzie ukończyła szkołę podstawową. Następnie kontynuowała naukę w gimnazjum humanistycznym w Warszawie.

 Debiut

Jej debiut piosenkarski miał miejsce 1 lutego 1934 r. na deskach warszawskiego teatru kabaretowego „Paradis” przy Nowym Świecie 5. Do wybuchu II wojny światowej Wiera Gran występowała na wielu estradach odnosząc spektakularne sukcesy. Nagrywała recitale dla Polskiego Radia oraz płyty z piosenkami filmowymi. Miała niezwykłą bardzo charakterystyczną barwę głosu stworzoną do budowania nastroju na scenie. 

Jeszcze przed wybuchem wojny piosenkarka poślubiła lekarza Kazimierza Jegierskiego. Okres wojny i Holocaust nie oszczędziły Wiery i jej rodziny. Rodzice oraz siostry zostały zamordowane w Treblince zaś Wiera znalazła się w warszawskim Getcie. Mimo dramatycznie trudnej rzeczywistości za murami getta piosenkarka nadal występowała m.in. z duetem fortepianowym Władysław Goldfeder oraz Władysław Szpilman. W sierpniu 1942 roku  udało jej się przedostać na aryjską stronę przez gmach Sądu przy ulicy Leszno. Do końca wojny ukrywała się w domu swojego męża w Gołąbkach pod Warszawą.

Światowa kariera w cieniu oskarżeń o kolaborację z Niemcami

Okres powojenny nie należał do najszczęśliwszych w życiu piosenkarki. Początkowo występowała z orkiestrą Stefana Rachonia, ale w 1947 roku została aresztowana pod zarzutem kolaboracji z okupantem. Jej sprawa była rozpatrywana przez różne sądy m.in. Obywatelski Sąd Honorowy przy Centralnym Komitecie Żydów w Polsce; ze wszystkich zarzutów została oczyszczona.
W 1950 roku Wiera Gran po rozwodzie z Kazimierzem Jegierskim na zawsze opuściła Polskę. Pierwszym etapem jej podróży był Izrael by w końcu na stałe osiąść we Francji. I to właśnie we Francji odnalazła względny spokój.  Początkowo jej kariera ponownie nabrała rozpędu. Współpracowała z takimi tuzami francuskiej piosenki jak: Maurice Chevalier, Charles Aznavoure,czy Jacques Brel. Oprócz występów we Francji Gran ze swoim repertuarem wystepowała także w Londynie m. in. w teatrze polonijnym Mariana Hemara i Feliksa Konarskiego a także odbyła turnee po Szwecji, Kanadzie, USA,  Hiszpanii, Szwajcarii, Belgii i Meksyku. Wszędzie fascynowała publiczność swoim pięknym, niskim aksamitnym głosem oraz naturalnym i bezpretensjonalnym sposobem bycia.
W polowie lat 60. Wiera odwiedziła Polskę. Podjęła wówczas współpracę z Jerzym Abratowskim i jego zespołem co zaowocowało nagraniem płyty długogrającej dla Polskich Nagrań. Zdecydowała się również na ponowne nagranie dla Polskiego Radia pod kierunkiem Władysława Szpilmana jego kompozycji pt. „Jej pierwszy bal” ze słowami Bronisława Broka.
Wydawało się , że uwolniła się już od traumatycznej przeszłości. Niestety nie na długo.

Wyniszczający proces o zniesławienie

Na początku lat 70. odmówiono jej występów w Izraelu. Głównym powodem odmowy były właśnie podejrzenia o kolaborację z Niemcami. Wiera Gran podejmowała wówczas liczne próby spotkania się ze swoim oskarżycielem Jonasem Turkowem. Ponieważ nie przynosiły one żadnych skutków, zdecydowała się wytoczyć swoim oskarżycielom proces o zniesławienie. Wtedy też w jej głowie pojawił się pomysł napiasania książki pt. „Sztafeta Oszczerców”.którą wydała w 1980 roku. Wyniszczający proces o zniesławienie toczył się niemalże przez całe lata 70. Rozprawy były ciągle odkładane ze względów proceduralnych i w rezultacie w 1982 roku  proces rehabilitacyjny przed Sądem Najwyższym w Tel Awiwie został umorzony. 
Podejrzenia, zarzuty niegdy nie poparte żadnymi dowodami bardzo nadwyrężyły zdrowie Wiery Gran. Ostanie lata jej życia pełne były irracjonalnych lęków i fobii. Tuż przed  śmiercią przebywała w paryskim Domu Opieki św. Kazimierza. (tym samym, w którym przed śmiercią przebywał Cyprian Kamil Norwid).
Zmarła prawie zupełnie zapomniana  19 listopada 2007 r. Pogrzeb Wiery Gran odbył się w podparyskim cmentarzu Pantin. W ceremonii uczestniczyło tylko 13 osób.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Kazimierz Michał Ujazdowski przyznał w 2006 r. z okazjji Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenki Retro Dyplom Honorowy za całokształt działlności artystycznej związanej z twórczością i poularyzacją okresu dwudziestolecia międzywojennego.  W tym samy roku Wiera Gran otrzymała również Honorowwe Wyróznienie Złoty liśc retro Mieczysława Fogga.
 

Autor: Marta Krakowska

Dodano: 20 grudnia 2010

Gmina Wołomin 
ul. Ogrodowa 4, 05-200 Wołomin
tel. (22) 763 30 00, fax (22) 763 30 66
e-mail: um@wolomin.org

Urząd czynny
pon: 9:00 - 19:00, wt - czw: 8:00 - 16:00
pt: 8:00 - 14:00
Kasa Urzędu czynna
pon: 9:00 - 18:15, wt - czw: 8:00 - 15:15
pt: 8:00 - 13:15
(przerwa w Kasie pon-czw :13:00-13:25, pt:11:00-11:25)
Nr rachunku:
49 1240 6074 1111 0000 4991 6047
Opłata skarbowa:
90 1240 6074 1111 0010 5705 0013 

    Biuletyn Informacji Publicznej    Biuletyn Informacji Publicznej
    Elektroniczna Skrzynka Odbiorcza    Elektroniczna Skrzynka Podawcza  


Odwiedź nas na Facebooku!     Odwiedź nasz kanał na YouTube!     Odwiedź nasze galerie na Flickr!

 

Polecamy

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce

Zamknij